تفاوت بین سیستم های آبیاری بارانی و سایر روش های اصلی آبیاری

در سیستم‌های فن‌آوری آبیاری مدرن، سیستم‌های آبیاری بارانی به طور قابل‌توجهی با آبیاری غرقابی، آبیاری قطره‌ای، و آبیاری بارانی میکرو-در اصول، ساختار و ویژگی‌های کاربردی متفاوت هستند. روشن شدن این تفاوت ها به انتخاب های منطقی در شرایط مختلف تولید و نیازهای محصول کمک می کند و در نتیجه کارایی استفاده از منابع آب و کیفیت آبیاری را بهبود می بخشد.

 

اساسی ترین تفاوت بین آبیاری بارانی و آبیاری غرقابی سنتی در روش های تحویل و کاربرد آب است. آبیاری غرقابی به نیروی جاذبه یا فشار کم برای حرکت آب در امتداد خندق ها یا شیارهای سطحی متکی است. در حالی که آب یک منطقه وسیع را پوشش می دهد، به راحتی توسط باد تبخیر می شود، رواناب در امتداد زمین ایجاد می کند یا به سرعت در خاک سست نفوذ می کند و در نتیجه نرخ بهره برداری پایینی دارد. از سوی دیگر، آبیاری بارانی تحت فشار، اتمیزه کردن یا پراکنده کردن آب در هوا از طریق نازل ها قبل از ریزش است، که بیشتر شبیه ویژگی های توزیع بارش طبیعی است. این می تواند به مرطوب شدن یکنواخت تری در یک منطقه بزرگتر دست یابد و تبخیر و تلفات تراوش عمیق را به میزان قابل توجهی کاهش دهد و مزیت صرفه جویی در آب شفاف- را ارائه دهد. علاوه بر این، آبیاری غرقابی به شرایط زمین نسبتاً مسطح نیاز دارد، در حالی که آبیاری بارانی بسیار سازگار با زمین است و می تواند در شیب ها یا زمین های نامنظم اجرا شود.

 

در مقایسه با آبیاری قطره ای، آبیاری بارانی در روش تحویل آب و پوشش آن به طور قابل توجهی متفاوت است. آبیاری قطره ای آب را مستقیماً از طریق قطره چکان در انتهای لوله به ناحیه ریشه محصول می رساند و آبیاری دقیق و موضعی را فراهم می کند. منطقه کوچک و متمرکز رطوبت برای حفظ آب و حفظ کود بسیار موثر است. از سوی دیگر، آبیاری بارانی، آب را در سطح وسیع‌تری می‌پاشد و تاج‌پوش محصول و سطح زمین را می‌پوشاند و همچنین بر فضاهای بین گیاهان تأثیر می‌گذارد. بنابراین، برای محصولات با کاشت متراکم، چمنزارها و کاربردهایی که نیاز به افزایش رطوبت نزدیک به زمین دارند، مناسب تر است. آبیاری قطره ای به کیفیت آب حساس تر است و به دلیل ناخالصی ها مستعد گرفتگی است، در حالی که آبیاری بارانی به دلیل ته نشین شدن هوا و ثقل در حین سمپاشی، تحمل نسبتاً بیشتری در برابر ناخالصی های ریز دارد، اما همچنان نیاز به فیلتراسیون اولیه برای جلوگیری از سایش نازل یا اتمیزه شدن ناهموار دارد.

 

در مقایسه با آبیاری بارانی میکرو-، اگرچه هر دو در دسته اسپری تحت فشار قرار می‌گیرند، اما از نظر اتمیزه‌سازی و اهداف کاربردی متفاوت هستند. آبیاری بارانی میکرو- خروجی آب کمتر و برد کمتری دارد، معمولاً از فشار عملیاتی کمتری برای ایجاد مه ریز استفاده می‌کند. عمدتاً برای مرطوب‌سازی موضعی و آبیاری ریشه در نهال‌ها، گل‌ها و محیط‌های گلخانه‌ای با رطوبت{4}بالا با محدوده پوشش محدود استفاده می‌شود. آبیاری بارانی عموماً در فشارها و سرعت جریان بالاتر، با برد طولانی‌تر، طراحی شده برای پوشش مناطق وسیعی از محصولات زراعی یا فضای سبز، دستیابی به آبیاری یکنواخت در مناطق وسیع، و ارائه مزایایی در مقاومت به خشکی و سرمایش، عمل می‌کند.

 

به طور کلی، سیستم‌های آبیاری بارانی از نظر روش‌های عملیاتی، الگوهای مرطوب‌سازی، سازگاری زمین و سناریوهای قابل اجرا، به وضوح از آبیاری غرقابی، آبیاری قطره‌ای و آبیاری میکرو{0}}آبیاری بارانی متمایز هستند. آنها پوشش گسترده و یکنواختی بالا را ترکیب می کنند و نقش منحصر به فردی در زمین های کشاورزی، محوطه سازی و احیای اکولوژیکی ایفا می کنند. با این حال، ملاحظات خاص در مورد مصرف انرژی، تداخل باد و مدیریت کیفیت آب برای دستیابی به فناوری بهینه و به حداکثر رساندن منافع ضروری است.